Wpływ glonów na odżywianie upraw

Zmiany klimatyczne i nadmierna eksploatacja zasobów ziemi przez człowieka powodują wyczerpanie składników odżywczych w glebie, co skutkuje słabym rozwojem upraw. Aby przeciwdziałać zubożeniu gleby, stosuje się różne nawozy, środki ochrony roślin i preparaty naturalne. Rolnictwo ekologiczne lub organiczne skupia się na stosowaniu wyłącznie środków naturalnych.

🧪 Rolnictwo ekologiczne ma na celu ochronę zasobów naturalnych przy jednoczesnym przestrzeganiu naukowych zasad uprawy roślin. Polega na stosowaniu wyłącznie produktów naturalnych, co ogranicza zależność od szkodliwych chemikaliów.

🪸 Jednym z takich produktów stosowanych w rolnictwie ekologicznym są algi morskie. Algi są bogate w chlorofil, rosną na całym świecie i charakteryzują się imponującym tempem wzrostu wynoszącym prawie 50 cm dziennie.

🔬 Algi morskie wspomagają wzrost i odżywianie roślin na kilka sposobów:

• Zawierają duże ilości substancji organicznych i aminokwasów.

• Zwiększają aktywność enzymatyczną dzięki zawartości alfa-tokoferolu, beta-karotenu, niacyny, tyminy i kwasu askorbinowego.

• W naturalny sposób chelatują substancje, wiążąc Fe, Zn, Mn, Mg i Ca z gleby.

• Aktywują syntezę polisacharydów i poliamin.

• Zwiększają produkcję chlorofilu.

• Wspomagają wzrost dzięki zawartości kwasu alginowego, laminaryny, mannitolu, fukoidanu i metylopentosanu.

♻️ Algi poprawiają kiełkowanie nasion poprzez zwiększenie retencji wody w glebie i jej napowietrzenie. Wzbogacają glebę w polisacharydy, takie jak laminaran, fukoidan, alginian i mannitol, które pobudzają aktywność biologiczną. Laminaran wyzwala reakcje obronne roślin, podczas gdy fukoidan wiąże kationy, takie jak kadm (Cd) i cynk (Zn), oraz pomaga zachować miedź, kobalt, mangan i żelazo w postaci przyswajalnej dla roślin.

📖 Badania i próby nawożenia prowadzone na całym świecie dowodzą, że wykorzystanie glonów w rolnictwie ekologicznym nie tylko wspomaga uprawiane rośliny, ale także „regeneruje” glebę, poprawiając jej właściwości fizyczne i chemiczne.

Źródło: Al-Ealayawi i Al-Dulaimy (2023), DOI: 10.1088/1755-1315/1158/4/042004